Zeik niet zo

Is het leven van een millennial echt zo anders dan van iemand van een eerdere generatie? In Zeik niet zo leggen Anouk Kemper, Marije Sanders en Suzette Hermsen uit hoe dat zit.

Hun betoog is bijzonder grappig. Ik heb me in ieder geval kostelijk vermaakt met dit 'geinige boekie' zoals het op de achterflap wordt genoemd. Vaak moest ik hardop lachen om de zelfspot van de schrijfsters, hun schaamteloosheid, en hun behoefte om gruwelijk eerlijk zo veel mogelijk gênante details openbaar te maken. Zo komen onderwerpen als de seks, daten en kwaaltjes aan de orde en is er heel veel ruimte voor alles wat de drie dames dachten bereikt te hebben op hun dertigste. Wat niet is gelukt.

Het boek is geschreven in een soort blog-achtige spreektaal waarin alle regels rond het maken van een boek aan de laars gelapt worden. De Nederlandse teksten zijn doordrenkt met Engelse termen, geen twee hoofdstukken zijn even lang en punten en komma's lijken willekeurig geplaatst. Nu vind ik taalverrijking prachtig, als het om spreektaal gaat, maar zodra er slordige taal (niet fout, maar slordig) op papier gedrukt wordt, dan lopen toch echt de rillingen over mijn 40+ rug. Papier is in mijn ogen toch een beetje heilig. Niet alles kan je zomaar zwart op wit zetten, voor de eeuwigheid bewaard.

Tussen alle komische voorbeelden door wordt ook de serieuze ondertoon duidelijk. De druk waaronder deze generatie gebukt gaat, de vanzelfsprekendheid waarmee ze zichzelf voortdurend vergelijken met leeftijdsgenoten op social media, is hoog. Net zoals de verwachtingen waarmee ze hun volwassen leven in gestapt zijn. Het gevolg is een oneindige lijst van teleurstellingen. Het is niet raar dat hun lichamen hier tegen protesteren, met onder andere rugpijn en knarsende tanden in de nacht. Gelukkig zijn die symptomen prima te bestrijden met een bitje in je mond tijdens het slapen of door geregeld een fysiotherapeut bezoeken. Wat het leven dan wel weer een beetje drukker maakt.

Het enige wat er dan nog op zit is zelfspot. Heel veel zelfspot. Ik denk dat dit boek voor veel millennials een feest der herkenning is. Een heel grappig feest, met een serieuze ondertoon.


Zeik niet zo
Auteur: Anouk Kemper, Marije Sanders en Suzette Hermsen
Uitgever: Brandt
ISBN: 9789492037640

De all-inclusive generatie

Ze heet Tiffany en is vanaf vandaag onderdeel van ons team. Het management heeft besloten dat de gemiddelde leeftijd van het personeel te hoog is, dus zijn er een aantal jonge mensen van bedrijf AllYouNeed naar binnen gehaald om hier ingewerkt te worden. Tiffany is 22 jaar.

Gisteren wisten we nog van niks, vanmorgen stond ze, met accountmanager van AllYouNeed en CV in haar hand, op de stoep. Tiffany heeft drie jaar gestudeerd, verdeeld over twee studies, met als resultaat: niets, geen diploma, geen werkervaring, niets. Met een lief stemmetje vertelt ze dat ze ‘overal voor in is’, maar het is duidelijk dat ze geen idee heeft wat wij hier doen en al helemaal niet wat zij daaraan gaat bijdragen. Wij weten het evenmin.

Onze teamleidster Rosita is furieus. Met veel plezier en moeite heeft ze vorig jaar een eigen team geformeerd en zo’n vijftien mensen in dienst genomen. 'Dit meisje had ik nóóit aangenomen,' schreeuwt ze door de telefoon. 'Wat heeft het voor voorspellende waarde dat iemand drie jaar gestudeerd heeft en niks heeft afgemaakt?' En dan: 'Ja, dat klopt, ik heb inderdaad mijn bedenkingen bij het aannamebeleid van AllYouNeed.'

Tiffany krijgt van ons enkele inlees- en review-klusjes, maar het is duidelijk dat deze samenwerking stroef zal verlopen. Ze moet elke dag van Uithoorn naar Rotterdam komen en dat blijkt, ondanks haar leaseauto, een hele opgave voor haar. Ook doen we moeizaam een poging om een gesprek aan te knopen met dit meisje dat niet bij ons team lijkt te passen. Niet vanwege haar kwaliteiten en ook niet vanwege haar sprankelende karakter. Ze is zo groen, zo karakterloos, zo jong.

Uit gesprekjes met haar blijkt dat ze nooit uitgaat in het weekend - wat wij oudjes verwachten van iemand van haar leeftijd - maar in plaats daarvan met haar vriendje op de bank zit om een film te kijken. Dat ze niet elke avond gaat dansen is af te zien aan haar postuur. Tiffany is dik, dik zoals jonge mensen dat tegenwoordig zijn: mooi in proportie, maar met een buik die over haar iets te strakke broek bolt. Daarboven draagt ze een te kort en te wit T-shirt dat niks aan de verbeelding overlaat. Uiteraard slaat ze geen enkele traktatie af.

Tiffany woont nog thuis en gaat van de zomer met haar ouders op vakantie. Haar vriendje mag ook mee. 'Lekker goedkoop,' zegt ze erbij, wat misschien stoer klinkt onder haar leeftijdsgenoten, maar wat wij nogal triest vinden. Lekker goedkoop, lekker makkelijk, lekker lui. 'Ga reizen, ga op jezelf wonen, ga levenservaring opdoen, ga je passie volgen,' zou ik haar toe willen schreeuwen.

Maar Tiffany kan er zelf natuurlijk helemaal niks aan doen dat wij verrast werden door haar komst, dat ze op anderhalf uur reizen van haar woonplaats terecht kwam en dat ze nooit geleerd heeft om iets af te maken. En ook niet aan het feit dat ze niet op zichzelf woont, nooit daadkracht heeft hoeven laten zien, nooit initiatief heeft hoeven nemen en geen passie heeft ontwikkeld. Ook kan ze er niets aan doen dat ze meer calorieën binnenkrijgt dan ze verbruikt. Ze is van de all-inclusive generatie en ze zal het tijdens haar leven nog zwaar genoeg krijgen. Wij zijn aardig voor haar geweest.

Na een week is het Rosita gelukt om Tiffany bij een ander team te plaatsen, in Amsterdam, dichter bij huis. 'Ik heb hier iemand voor jullie! Ze is jong, leergierig en enthousiast! Echt een lot uit de loterij!' En wéér is Tiffany’s leven een beetje makkelijker gemaakt zonder dat ze daar ook maar iets voor heeft hoeven doen.

Ik bedenk me, misschien moet ik toch maar geen nieuwe laptop voor mijn dochter kopen. Het is beter dat ze hem zelf bij elkaar spaart. Alles om te voorkomen dat ze zoals Tiffany wordt.

Wat een lekker liedje!

Elke ochtend als ik naar het journaal wil kijken komt de reclame van Sheba op tv. En elke keer denk ik: Wat een lekker liedje! Ook 's avonds hoor ik het liedje regelmatig langskomen en maakt mijn hart een sprongetje. Vandaag zit ik bij de tv met Shazam in de aanslag. Het heerlijke liedje heet Can't fight this feeling anymore, een hit van REO Speedwagon. REO Speedwagon werd opgericht in 1967 en brak in Europa door in de jaren '80 met de hit Keep on loving you.

Terugredenerend is het gebruik van dit liedje een geweldige vondst van Sheba. Stel je wilt een (te) duur kattenvoermerk aan de man brengen. Je doelgroep bestaat uit kattenbezitters die wat meer geld te besteden hebben en dat ook willen uitgeven aan hun huisdier: werkende vrouwen van 45 of ouder. En hoe krijg je de aandacht van deze drukke doelgroep? Door een geweldig-maar-niet-grijsgedraaid hitje te kiezen uit hun tienerjaren. Bij mij werkt het in ieder geval. Ik zou er bijna een kat voor aanschaffen...

Betekent dit dat Sheba over 25 jaar een liedje van High School Musical, Big Time Rush of Frozen onder haar reclames gaat zetten? 

En dan als uitsmijter nog even dat heerlijke liedje, live gezongen. Wat een lekker liedje!